Deadlines en uitstelgedrag

This post is also available in: English (Engels)

Jezelf deadlines stellen terwijl er eigenlijk al genoeg op je bordje ligt. Een gezonde stimulans of zelfpijniging? En wanneer is het uitstellen van een deadline uitstelgedrag of een check met de realiteit? Of mooier gezegd, meegaan met de stroom van het leven?

Kortom, wanneer beweeg je met de stroom mee, ‘laat je het gebeuren’, en wanneer moet je gewoon simpelweg handelen en jezelf bij de ‘lurven’ grijpen?

Zo is het leven een kabbelend stroompje en zo een wildwaterbaan (hoewel ik dat eerste niet echt herken in mijn eigen leven). En zo zie ik mij in alle drukte vast blijven houden aan een deadline. Maar soms ook met gemak zaken uitstellen. Wanneer is dit het juiste en wanneer ben ik krampachtig aan het vasthouden of snel aan het weglopen?

De sleutelwoorden zijn hier krampachtig en snel.

In die ‘staat van zijn’ ervaar ik geen helderheid. Op zo’n moment ben zit ik te diep in de materie, ondergedompeld in de inhoud, de waan van het moment. En werkt mijn kompas niet meer. Mijn intuïtie.

Komen tot stilstand, dat is dan de enige remedie. Rustig zitten, ademhalen en de situatie van een afstand bekijken. Ruimte nemen voor een ander perspectief. Dan zie ik dat het echte uitstelgedrag te maken heeft met het idee dat het misschien niet goed genoeg is wat ik doe, wat ik wil neerzetten. Dat het niet genoeg ‘klaar’ is.

Aha! Maar klaar is iets nooit. Work is altijd ‘in progress’.

En doen met wat er is, af of niet, en dat laten zien, dat vergt durf. Maar wordt ook beloond met bevrijding. Want het delen nodigt anderen uit me te helpen, inspireren, ondersteunen. Pats! Weg van mijn eilandje! Waarin alles zo zwaar en onmogelijk leek te worden. In het delen, in het contact, ontstaat het afmaken. Voor zover dat ooit mogelijk is…. 😉

Mijn deadline heb ik laten staan. Misschien nog niet helemaal ‘af’, maar op 3 september 2016 open ik de deuren van mijn nieuwe werkruimte te Sittard!

Fysieke en virtuele materialen zijn nog ‘in progress’, dat moeten jullie maar voor lief nemen. In ieder geval genoeg ideeën wat ik daar zal gaan doen, en ruimte voor wat de vraag is. Jouw bijdrage is voor mij belangrijk.

Dat houdt het leven stromend. Wees welkom!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *