Gevangen

This post is also available in: English (Engels)

Little Blond stapt uit haar cocon, transformeert zich in een vlinder, klaar om van bloem tot bloem te gaan vliegen. Hoewel de winter nog niet voorbij is, begint de wereld langzaamaan weer meer in beweging te komen, en trekt de warmte van haar huis mensen aan…

Doordat mijn ‘wortels’ dieper gegroeid zijn dan ooit tevoren, voel ik me geaard en beginnen de verhalen te vervagen. Het leven wordt weer meer een speelplaats en ik minder een speelbal van mijn emoties. Ondanks dat ik redelijk bekend ben met dit perspectief, deze houding, lijkt de horizon hiervan  nog verder verbreed. En ik, degene die ik ‘mij’ noem, ben meer hier, meer aanwezig. Ik voel me klaar om weer de wereld in te gaan, om te ervaren of deze nieuwe ‘status’ overeind blijft wanneer ik in contact, in relatie, ben met anderen. Aangezien ik de zuigkracht van mijn oude patronen en gewoonten ken, is het tijd om dit te onderzoeken. Èn om weer te genieten van het leven samen met anderen! Dus ‘stuur’ ik mijn intenties de wereld in…

De eerste week van januari arriveert er een gast, die ik nauwelijks ken. Maar al snel blijkt dat we gemakkelijk en soepel ‘bewegen’, glijden door de lucht als twee synchroon vliegende vogels. Hoewel we gedurende de week ons diep verbonden voelen en intimiteit opbouwen, zie ik dat ik mezelf niet ‘verlies’. Me anders gedraag als  gevolg van het patroon van leuk gevonden en geliefd willen worden. Nee, ik blijf helemaal mezelf, handel niet anders dan wat en wie ik ben vanbinnen. Bovendien merk ik dat ik geen ‘verhalen’ van deze ontmoeting maak. Wauw, wat een opluchting.

Dít is echte vrijheid!

Natuurlijk is dit eerder gebeurd, maar niet met deze volledigheid en dit gemak. Of misschien beter gezegd, niet zo ‘wakker’, want ik ben meer helder dan ooit…

Na een week nemen we afscheid, en voordat de volgende gast arriveert, heb ik twee dagen om het huis schoon te maken en weer even alleen te zijn. Hoewel, alleen? Met een hondje ben je dat nooit 😉 . Deze type relatie is nieuw voor mij. Ja, ik heb in het verleden wel eens voor een hond van vrienden gezorgd, maar ik heb zelf nooit eerder een hond ‘gehad’. Ik moet bekennen, ik had in het begin mijn twijfels. Het ontneemt je op een bepaalde manier een deel van je vrijheid. En aangezien ik ook niet precies wist hoe je  voor een jonge hond moet zorgen, voelde ik me soms onzeker en niet geschikt. Maar door aanhoudend mijn intuïtie te blijven volgen, groeiden mijn vaardigheden en vertrouwen in het omgaan met deze nieuwe situatie, en zo ook mijn liefde voor dit prachtige schepsel… Wie heeft het dan nog over vrijheid?

Vrijheid ligt in elke situatie. Het gaat allemaal om het perspectief, je houding.

Toewijding brengt mooie dingen met zich mee, maar ook uitdagingen. In zekere zin had ik het gevoel dat ik mijn (nieuw gevonden) vrijheid van de laatste paar jaar moet verdedigen. Waarom? Wat valt er te verdedigen? Kan ik me niet meer committeren? Vraag ik mezelf af. Ik had me eerder gecommitteerd, aan banen, liefdesrelaties, vriendschappen, katten, ja zelfs aan hypotheken. Dus wat houdt mij tegen? Zijn mijn waarden zo sterk veranderd? Ben ik egoïstischer geworden? Hmmm …

Door het opbouwen van de relatie met mijn Little Prince, kom ik er achter dat ik wel degelijk nog steeds in staat ben om een commitment aan te gaan. Het draait allemaal om uitwisseling, geven en ontvangen. Èn om te blijven kiezen voor mezelf bij de dingen waarin ik geen compromis meer wilt sluiten. Dat maakt me niet egoïstischer, niet op een ongezonde manier in ieder geval.

Het maakt dat ik voor mezelf èn voor de behoeften van anderen kan zorgen.

Uiteindelijk hebben we elkaar allemaal nodig. Het liefst zonder (al te hoge) verwachtingen, zodat je elkaar kunt ont-moeten in die vrijheid…

Dan arriveren de volgende gasten, dit keer familieleden. Bekenden dus, zo denk ik. Maar het blijkt dat we nieuwe kanten van elkaar ont-dekken, die we nog nooit eerder gezien hebben. Wat bijzonder! En in deze ontmoetingen, die als een nieuwe kennismaking voelt, krijg ik ook weer een mooi kijkje in mijn eigen spiegel. Ik kom er namelijk achter dat mezelf een beetje van mijn eigen vrijheid beroof. Mezelf in zekere zin ‘gevangen’ heb gezet, hier in Portugal. De overtuiging heb dat ik in Portugal moet blijven, wat er ook gebeurt. Wat? Want weggaan zou een mislukking zijn? Een falen? Aha! Over vrijheid gesproken…

In het leven zijn er geen mislukkingen, is er geen ècht falen.

Ik mag mezelf toestaan ​​om van gedachten te kunnen veranderen. Door de in de loop van de tijd nieuw verkregen inzichten en wanneer het leven andere opties biedt, is het goed om van richting te kunnen veranderen. Dat is èchte toewijding, commitment, aan jezelf. Om te reageren op wat het leven van jou vraagt. Dus, wees flexibel en buig mee met de wind!

Biggg kus from Little Blond

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *