Ik had een visioen…

This post is also available in: English (Engels)

Ik leef het leven ten volle uit. Dat betekent niet dat alles altijd leuk en gemakkelijk is, maar mijn ervaringen zijn rijk op allerlei manieren. Omdat ik bewust leef. Ik ben me bewust van de stappen die ik zet of, even belangrijk, die ik niet zet. Bewust van de kleine dingen in het leven,  waarin vaak de grootste schatten liggen verborgen. Uiteindelijk, hoe langer ik op deze manier in het leven sta, wordt het leven in zekere zin eenvoudiger, evenwichtiger.

Nu ik me meer op mijn gemak voel met mezelf en niet zo beïnvloed wordt door wat er om me heen gebeurt, ontvouwt het leven zich op manieren die ik nooit had verwacht …

Op een ochtend, in het begin van dit jaar, en ik ging zitten om te mediteren, kreeg ik een heel duidelijke visioen voor ogen. Het is heel vreemd, aangezien ik mediteer met mijn ogen open, om zo’n duidelijk beeld te zien verschijnen terwijl je naar de vloer voor je kijkt. Het raakte me diep.

Mijn hart ging spontaan open en dit beeld werd in mijn geheugen gegrift. Ik voelde direct dat ik hier ‘iets mee moest’.

Het beeld was van een gebied in de natuur. Een heuvelachtig landschap met bomen van een soort speciaal. Ik voelde dat het daar warm was; de grond leek droog en geel van uren in de zon. Ik ben nog nooit in Afrika geweest, maar het voelde alsof het een plek in Afrika was. En meteen hoorde ik een stem zeggen: “Het is nog steeds in Europa!” Oké. Maar waar dan in Europa? Ineens herinnerde ik me een vriendin van mij vertellen over haar vakantie in het midden van Spanje. Ze vertelde me dat ze dat deel de ‘serengeti van Europa’ noemen.

Aha, dus Spanje, zo leek het …

Ik schrapte een hele maand uit mijn agenda en naarmate de dagen voor mijn vertrek vorderde, gebeurde er allerlei ‘dingen’. Aanwijzingen die ik alleen maar behoefte op te merken. Ik voelde niet de drang om actief te zoeken, bijvoorbeeld te browsen op internet. Mensen om me heen, boeken die ik tegenkwam of muziek die ik hoorde maakten het allemaal steeds duidelijker.

Vlak voordat ik vertrok, ontdekte ik dat de regio die ik zocht waarschijnlijk in het midden van Portugal zou liggen (waar ik nog nooit eerder was geweest), niet in Spanje … Maar waarom of wat? Ik wist het nog steeds niet.

Dus stapte ik op de eerste dag van maart in mijn auto en begon richting het zuiden te rijden, terwijl ik Nederland achter me liet. Elke dag op deze reis was als het pellen van een ui, schil voor schil, naar de kern van het leven, en leek op de een of andere manier een reinigingsproces. Ik voelde me meer en meer geaard en gebalanceerd. Maar ik ervoer ook een sterk gevoel van timing.

Het was net alsof de hele tijd mijn voet een beetje het rempedaal in drukte.

Er waren ‘dingen die het eerst gedaan moesten worden’, voordat ik echt ging zoeken. Waarom, vroeg ik me eigenlijk nooit af, ik accepteerde het gewoon als een noodzakelijkheid. Eén daarvan was het lopen van de Caminho Português, beginnend in Porto en eindigend in Santiago de Compostella in Spanje. In deze tien dagen wandelen werd alles nog verder duidelijk. Vooral de bevestiging dat ik inderdaad mijn visioen moest zoeken in Portugal, niet in Spanje.

Uiteindelijk kwam de dag dat ik mezelf ‘toeliet’ om ècht te gaan verkennen. Diezelfde dag nog reed ik het gebied van de Alentejo in en … bam! Het was alsof ik werd getroffen door bliksem! Ik huilde achter het stuur van mijn auto, het was zo’n perfect moment, alles klopte … “Dit is waar je moet zijn”, schreeuwde mijn hart! De eerste dag van mijn echte zoektocht, en ik vond het!

Hoewel het gras op dat moment groen was (maar gevuld met gele! bloemen), het was tenslotte maart, dit was het beeld waar mijn hoofd mee ‘gevuld’ was!

In de paar dagen die ik in deze regio kon doorbrengen voordat ik weer terug moest naar Nederland, werd het me heel duidelijk: “Ik weet niet welke rol ik speel, ik hoefde alleen maar hier te verschijnen”. Opnieuw waren er vele bijzondere gebeurtenissen; mensen die ik tegenkwam, diepe inzichten, ‘signalen’ die ik op merkte. En niet in het minst, het voelde als thuiskomen. Dus met pijn in mijn hart verliet ik de Alentejo weer, maar ik voelde dat ik moest gaan. Wetende dat het voor even zou zijn, maakte het me ook weer sterk. Ik moest me voorbereiden op een grote verandering in mijn leven.

Een bijzonder persoon, die later een sleutelfiguur bleek, gaf me een nieuwe naam die bij mijn nieuwe leven paste… en zo was ‘Little Blond’ geboren…

Biggg kiss from ‘Little Blond’!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *