Mijn prins (op het witte paard)

This post is also available in: English (Engels)

De tijd gaat voorbij en Little Blond komt langzaam tot bezinning en wordt weer meer rustig en helder. Het eerdere verhaal over de kurkeiken (Mysteries ontrafeld) leidt haar uiteindelijk naar haar prins…

Wanneer je vele dagen achtereen helemaal alleen op het platteland bent, brengt dit je tot je kern, je essentie, je naakte zelf of het pure leven. Tenminste, dat is mijn ervaring. De dagen zien er allemaal hetzelfde uit, de tijd is niet zo belangrijk. Het grootste deel van mijn tijd ben ik bezig met de basics van het leven. Eten bereiden, de omgeving schoonhouden, mijn kleren wassen, hout verzamelen en vuur maken om warm te blijven, want de nachten worden kouder. Het verzorgen van mijn lichaam verloopt ook anders. Omdat het water niet langer dan een minuut warm blijft, is douchen niet zo comfortabel als ik gewend ben. Het is goed om te beseffen hoe ‘rijk’ je bent als je stromend en vooral warm water hebt. Daarnaast lijkt mijn lichaam te veranderen, of ik krijg er op z’n minst een ander soort relatie mee. We lijken steeds meer een team te worden en ik begin van elk deel oprecht te gaan houden (hoewel sommige mensen, inclusief mijn geest soms, zouden zeggen dat het onvolmaaktheden heeft).

Op een avond voor de open haard, besluit ik “Ik houd dit lichaam” … wauw, wat een opluchting!

Tussen mijn activiteiten door is er tijd om mijn geest onder ogen te zien. Ik zie het verhalen schrijven, dingen creëren en vernietigen, mijn ‘ik’ soms ontvoeren, weghalen van het moment, en drama maken. Op een bepaalde manier houd ik er van opgaan in het verhaal, de intensiteit van het menselijk leven te voelen, de ups en downs, zolang ik er maar wel uit kan stappen. Er zijn minuten, uren en zelfs dagen waar ik daar niet toe in staat ben, en alle emoties de controle overnemen… Maar gelukkig is er een klein stemmetje achter in mijn hoofd, of in elke cel van mijn lichaam, dat me vertelt dat het allemaal oké. Dat het is op de een of andere manier ‘voor het goede doel’ is. Het lijkt erop dat ik eerst diep moet zinken in de oceaan van dit alles (wat het ook is), om vervolgens terug naar de oppervlakte te komen, en mijn essentie daar rustig te zien rond dobberen…  

Nu ik me steeds meer ‘wakker’ word, begin ik de motivaties achter mijn verlangens, mijn intenties, te checken, voordat ik begin te handelen. Zo is het dat ik vijf dagen lang wacht met vertrekken, om zogenaamd ‘het westelijke deel van de Alentejo te verkennen’, omdat ik herken dat ik eigenlijk weg wil lopen voor pijn. De pijn van niet gezien, afgewezen, alleen gelaten worden. Opgevlamd door het falen van een liefdesverhaal. En hoewel ik zie dat deze pijn oud, universeel en eigenlijk van het klein meisje in mij is, het is noodzakelijk om verantwoordelijkheid te nemen voor deze gevoelens. Ze zijn van mij, niemand’s fout, en ze moeten door mij erkend worden. Nu, op dit moment. Door ze onder ogen te zien, te voelen, door me heen te laten gaan, lossen ze op een bepaalde manier op. Als een golf in de oceaan. Aan de andere kant zullen ze er altijd zijn, maar op de achtergrond. Net als de golf een deel van de oceaan blijft.

De vraag is, hoeveel laat ik mij door deze gevoelens leiden? Of heb ik hier niets over te zeggen over?

Hoe dan ook, vòòr het falen van het liefdesverhaal, ontdekte ik dat ik hier inderdaad eerder heb geleefd. Het klinkt misschien vreemd, maar dit was mijn ervaring. Het was alsof er een film in mijn hoofd afspeelde. De scène speelde zich hier in de Alentejo af, ongeveer 200 jaar geleden, waar ik zittend voor mijn Quinta wachtte tot mijn geliefde thuis zou komen. Er woedde een brand, ik raakte ingesloten in het vuur, en stierf van de hitte terwijl ik een kurkeik omhelsde. Een triest verhaal. De man in dit verhaal voelde zich heel schuldig en verantwoordelijk voor mijn dood, omdat hij het gevoel had dat hij me had kunnen redden, wanneer hij niet met omweg naar huis was gekomen… Dit voorjaar, toen ik in de Alentejo arriveerde, ontmoette ik een man. Hij bleek de minnaar van dit vorige leven te zijn. Op het moment dat ik hem aankeek, wist ik dat ik hem kende, hoewel ik voor de eerste keer hier was. Deze ontmoeting was overweldigend, de aantrekkingskracht tussen ons enorm. Helaas bleek de liefde ‘oud’ en niet passend om een liefdesrelatie voort te zetten in dít leven. Maar vooral, denk ik, om het verleden af te sluiten en, wat betreft mijzelf, om een ​​heel diep verborgen patroon achter te laten…

Om te stoppen met wachten op iets of iemand!

Zelfs het beeld van het kleine meisje, van de prins op het witte paard, die mij zou redden, moest uit de verste hoek van mijn geest worden weggespoeld. Het was allemaal behoorlijk pijnlijk en het voelde tegelijk bevrijdend.

Leef het leven, Little Blond, hier, nu! Dit is het! Het is allemaal aan jou!

En of jij of ik in dit verhaal, in een vorig leven, gelooft, is het niet relevant. Of het nu echt gebeurd is of dat het een weerspiegeling is van mijn geest, een poging om de wereld waarin we leven te verklaren of om een ​​bepaalde betekenis aan het leven te geven, het maakt niet uit. Het heeft me geholpen mezelf ‘beter’ te begrijpen. En ik voel me nu sterk en gegrond. Het vuur in mij brandt, woest en eindeloos, en ik ben de enige die dit vuur kan (laten) temmen.

Wat de prins betreft … De man van het verhaal, voor hem voel ik nog steeds liefde (ik zeg altijd: “Liefde verdwijnt nooit, alleen de kleur verandert”) en ik ben bijzonder dankbaar dat ik hem ontmoet heb. Hij heeft vele deuren, in en voor mij, geopend. En het is door deze man dat ik mijn nieuwe liefde gevonden heb! Een prachtige hond genaamd Beijos (vrij vertaald: kusjes), ook wel bekend als Little Prince, míjn kleine prins om precies te zijn!

En we leefden nog lang en gelukkig …

Biggg kiss from Little Blond (en Little Prince 😉 )

2 Replies to “Mijn prins (op het witte paard)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *