Onthechten en herinnering

This post is also available in: English (Engels)

Met de laatste dagen als huizenbezitter in het verschiet begint de angst me toch wel een beetje te besluipen. Waar ben ik nu eigenlijk mee bezig? Waarom deed ik dit ook al weer? Elk moment besef ik ‘laatste keren’…

Op een avond loop ik de deur uit. Het bos in. Als vanzelf wandel ik een pad wat we de eerste maanden veel liepen. En na ontdekking van andere paden nog zelden. Nostalgisch dus. Ik slik. Voel de weemoed bij de herinnering.

Wat is dat toch? Dat herinneringen je zo in de greep kunnen krijgen? Terwijl ze niets met nu te maken hebben. Het bos is gewoon het bos. Het pad het pad. Toch vliegt de gedachte door mijn hoofd dat het de laatste keer is. Dat maakt de wandeling beladen. Waarom? Misschien loop ik inderdaad nooit meer in dit bos. Maar daardoor is het nu toch niet minder mooi? Vreemd die dwangmatigheid van je geest.

Ook in huis word ik geconfronteerd met mijn daden. De steeds luider wordende echo vertelt genoeg. Geeft even een wankeling. Ik voel het zoeken naar. Ja naar wat eigenlijk? De herinnering dat ik dit ècht wil brengt me weer terug. Naar het besef dat het goed is. De stevigheid in mezelf vind. Huisloos zijn is een gekozen pad. Bewust en met volle verstand. Maar daarom niet minder spannend!

En daar sta ik dan. Met vol gepakte auto. Op de stoep van mijn eerste logeeradres. Gewapend met meditatiekussen en verhuisplantje. Een klein beetje houvast kan geen kwaad…. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *