Relatie of relateren?

This post is also available in: English (Engels)

Relatie. Het woord past mij al langere tijd niet meer. Een oud concept waar onnoemelijk veel verwachtingen, oordelen en beperkingen aan vast hangen. Ik geloof er niet meer in. In al die zaken die er aan vast hangen. Wel in het op een bepaalde manier intenser verbinden met iemand. Geweldig! Samen drijven in de stroming van het leven. En soms onderdompelen. Om weer boven te komen en te ontdekken dat de ander weggedreven is. Zonder schroom. Die vrijheid zit vaak niet in een relatie. Niet zoals deze vanuit verleden benoemd is. Relateren. Dat past mij beter…

Relateren.

Een heel menselijke zaak. Of menselijk? We relateren eigenlijk met veel meer. Een universele zaak dus. Relateren met mensen, dieren, de natuur. Ja zelfs met dingen. En niet in de laatste plaats met jezelf. Een mooie bijkomstigheid van ons bewustzijn. Maar soms ook bijzonder ingewikkeld. En confronterend.

Wat gebeurd er met mij wanneer ik relateer, in relatie ben? Wat zegt dat over mij? Ben ik in staat los te komen van al die vast geroeste patronen van verwachtingen en verlangens geboren uit angsten? Te zijn, op dit moment, zonder garanties voor de toekomst. In vrijheid elkaar te ontmoeten en te zijn wie ik ben.

En de ander te laten zijn wie hij of zij is. Zonder de ander of mij te willen veranderen. Zonder te willen veilig stellen. Zonder te weten wat morgen brengt. Inmiddels is mij duidelijk op het pad wat ik bewandel dat morgen altijd anders is dan dat je verwacht. Dat er altijd weer zaken op je pad komen die een wending geven aan het verhaaltje wat je zelf in je hoofd had gevormd.

Dus ben ik gestopt met verwachten.

Maar niet gestopt met creëren. Dat is een andere zaak. Dat wat ik wil wens ik mijzelf. Zo concreet mogelijk zet ik de lijnen uit. Wat wil ik precies? Bedenk ik mij dagelijks. Wat is mijn zielsverlangen? Wat past (bij) mij? De hoe en wanneer worden vanzelf duidelijk. Die hengel je vanzelf binnen. En niet terughouden.

Niet klein denken.

Maar groots en zonder oordeel. Zonder de wens weer neer te sabelen door te denken dat ik het niet verdien of dat ik het niet kan. En het overeind te houden met het ‘risico’ dat anderen er wat van vinden. En me wellicht niet meer leuk vinden, me proberen klein te houden, me wijs maken dat ik arrogant of egoïstisch ben.

Of me zelfs verlaten…

Tja verlaten, kan dat eigenlijk wel? Ja fysiek, in aardse zin. Maar blijven we niet altijd verbonden? Is iedereen en alles om je heen niet ‘gewoon’ een afspiegeling van jezelf? En dus per definitie niet te verliezen? Waarom dan niet putten uit dat gegeven? En lessen trekken uit wat zich voordoet?

Vertrouwen. Diep, onverwoestbaar vertrouwen. In mezelf, in alles en iedereen om mij heen. Daar leef ik op…. Met alle uitdagingen die hierbij horen. Heftige materie, maar volgens mij waar.

Dan zijn we weer terug bij relaties. Relateren. Zonder beperkingen. Zonder omheining. Mèt onbeperkte mogelijkheden. Elke dag weer. Daar hou ik het bij. Ik ben. Jij bent.

Fijn wanneer we samen optrekken in het leven. Voor lang. Voor even.

Dank je wel!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *