Terug op (hetzelfde) spoor?

This post is also available in: English (Engels)

Sinds Little Blond heeft besloten om in Portugal te blijven, zijn er enkele consequenties waar ze mee te dealen heeft, gezien haar nieuwe liefde in Nederland. Het doet haar nadenken over wat belangrijk is in het leven en of een relatie is wat ze nu echt wil of nodig heeft. Het herinnert haar allemaal aan een blog die ze drie jaar geleden schreef …

Relateren of relatie? Enkele jaren geleden ontdekte ik dat ik niet echt in een relatie past. Niet op een traditionele manier. Na mijn laatste langdurige relatie met een man waar ik nog steeds veel van hou, leek een nieuwe verbintenis op een vergelijkbare manier niet meer te werken. Waarom is dat? Ben ik zo veranderd dat ik niet meer flexibel genoeg ben? Dat ik geen compromis kan sluiten? Het lijkt erop dat ik andere ‘normen’ heb dan de meeste mensen, dan mannen in mijn geval. Voor mij is een relatie niet zo anders dan relaten, wat we doen met mensen om ons heen, dieren, natuur en objecten. Zelfs intimiteit is niet zo strikt en scherp afgebakend met wat acceptabel is en wat niet.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet de bij die op elke bloem om haar heen zal landen.

Maar ik hou van vele soorten bloemen en ik wil de vrijheid voelen om de wereld te verkennen en daar samen aan te werken.

Ik kan de toekomst niet voorspellen noch garanties geven. Het voelt onnatuurlijk en niet waar voor mij. En omdat iedereen het recht heeft om zijn eigen vorm te creëren die het best aan zijn behoeften voldoet, heb ik dat ook …

In de weken na mijn beslissing om in Portugal te blijven, wordt het duidelijk dat deze nieuwe, nu langeafstandsrelatie niet meer werkt. Onze verwachtingen en behoeften verschillen te veel om te overwinnen.

Maar daarnaast ontdek ik dat mijn ware, zuivere zelf of ‘doel’ terein lijkt te winnen van het verlangen om speciaal te willen zijn.

Eén van mijn verborgen, niet zo volwassen, motivaties om een ​​relatie te hebben. Er is weer een sprookjes verlangende meisje! aha! Ik heb je!

Achter dit uiteenvallende verlangen voel ik een ander soort ‘behoefte’, of beter gezegd, natuur. Het, mijn (ziels)doel of intentie, of wat het ook is, klopt op de deur.

En bij het openen van deze deur zegt hij: “Je moet gewoon Zijn”.

Zo simpel als dat … Dus het doel heeft geen doel. Niet specifiek in ieder geval. Het maakt allemaal  dat een traditionele intieme relatie niet zo belangrijk is, niet de belangrijkste focus heeft. Dit inzicht geeft nieuwe lichtheid in de situatie. Hoewel de man in kwestie niet helemaal hetzelfde voelt. Maar dat kan ik niet helpen.

Om te blijven waar ik ben, zijn er enkele dingen die gedaan moeten worden. Niet alleen heb ik hout nodig voor de winter, ik wil wat veranderingen aanbrengen in het huis. Maar het belangrijkste is dat de omgeving wordt ‘schoongemaakt’. En daarmee bedoelt men hier dat rond de Quinta alle struiken, gras en zeer brandbare soorten bomen weggehaald moeten worden. Sinds de branden van vorig jaar moet aan nieuwe en sterkere voorschriften worden voldaan.

Maar bovenal ben ik al eens in een brand gestorven, dat zal me niet nog een keer gebeuren! 😉

Met de eigenaar van de Quinta sluit ik een deal en de volgende dag begin ik met mijn nieuwe ‘speelgoed’, de bosmaaier, aan mijn ‘imperium’ te bouwen.

Hoe vies ik ook ben, die avond zit ik heel tevreden naast het vuur, nog brandend door de net gesnoeide struiken, met mijn bier direct drinkend uit de fles.

De relatie met de ‘man in mij’ groeit weer en we vinden het leuk!

Biggg kus van Little Blond

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *