Terugkeer

This post is also available in: English (Engels)

Little Blond keert terug naar de plek van haar visioen nadat ze weer drie maanden in haar geboorteland was…

In het begin was het niet makkelijk om terug te zijn in Nederland. Hoewel ik op een prachtige plek woon, die voor de meeste mensen vrij ongewoon is, namelijk een oud klooster, het voelde alsof ik in tweeën gedeeld werd. De ene helft van mij was nog steeds in Portugal en de andere helft in dit mooie pand. En begrijp me goed, het was niet dat ik deze omgeving niet waardeerde, inclusief de geweldige mensen, vrienden en familie, die me op alle mogelijke manieren ondersteunden. Misschien zelfs wel meer, door te beseffen dat mijn pad naar elders leidt.

Het maakte me tegelijkertijd verdrietig en gelukkig.

Naarmate de weken vorderden, voelde ik mijn intenties om in Portugal te gaan wonen steeds sterker worden. Elke dag voelde ik intensieve en kostbare momenten, wetende dat het ‘de laatste keer’ zou zijn. Mmmm… dit herinner ik me. Ik heb dit proces eerder doorgemaakt! Het werd ineens duidelijk dat alles waaraan ik deze laatste jaren had ‘gewerkt’, al die stappen van loslaten en onthechting, me hadden voorbereid om nu deze, grotere stap weer te maken. Mijn huis verkopen en de meeste van mijn ‘spullen’ weggeven, mijn reguliere baan en mijn intieme relatie beëindigen, een tijdje als een nomade leven…

En dit waren alleen de ‘handelingen’ van buitenaf. Door het loslaten van veel van mijn overtuigingen en patronen, werd ik sterker in het zijn op mijzelf zonder de houvast van alles wat ik eerder had gekend. Ik zag het allemaal samenkomen, het was niet voor niets geweest… Toen ik dit realiseerde, was ik er sterk van overtuigd dat het volgen van mijn intuïtie, zonder de details te weten, het waarom en het hoe, het juiste was om te doen. Het énige wat ik kan doen om precies te zijn.

Ik kan het niet níet volgen.

Dus ik zou Nederland weer verlaten. Deze keer met een duidelijke missie. Mijn belangrijkste doel was om een plek te vinden om de komende maanden te gaan wonen. Om een thuis, een ​nieuw nest te bouwen, net als honderden ooievaars in die in dat gebied van Portugal elk jaar doen. Een aardig symbool van wedergeboorte.

Op een morgen kreeg ik weer een scherp inzicht tijdens de meditatie. In eerste instantie was ik van plan om de laatste week van juni te vertrekken, maar ik ‘kreeg te horen’ dat ik een week eerder moest vertrekken. Dus besloot ik mijn plan aan te passen. Waarom, ik wist het destijds niet, maar later bleek dat dit specifieke weekend een vriend van mij nodig had om naar het noorden van Spanje te reizen. Dus we reisden samen.

Opnieuw was de hele vierdaagse reis (het kostte me een dag langer dan de vorige keer) een onderdeel van een groter proces. Net als het langzaam veranderende landschap, kwamen andere thema’s in mijzelf naar boven. Mijn reisgenoot bleek een echte soulmate, wat de reis nog intenser maakte. Het gaf mij de gelegenheid om weer recht in de spiegel te kijken, aangezien ik in contact met mensen zoveel over mezelf leer. Zeker wanneer je vierentwintig uur per dag met elkaar door brengt… Ik zag mij bijna mezelf ‘verliezen’ aan een zeer oude patroon. Eén van afhankelijkheid en meedeinen op de ander in plaats van een gelijkwaardige mede vormgever van het leven zijn. Gelukkig, door dit te zien en te erkennen, hield het patroon geen stand. En bleek dat mijn reisgenoot en ik een geweldig team vormden bij het creëren van onze reis. Met niet in de laatste plaats een geweldig diner, wat in detail precies was zoals we het een uur eerder hadden gevisualiseerd. Het was bijna ongelooflijk. Maar dit is de ene kant van hoe ik het leven zie.

Voor mij is het menselijk leven een mengsel van het zijn van de schepper, de magiër, en het leven laten ontstaan, de mysticus zijn.

Hoe dan ook, in Spanje namen we afscheid en reisde ik alleen verder naar het zuiden. Op dat moment brandden er heftige branden in het midden van Portugal, mijn hart schreeuwde om de mensen, dieren en al de rest van de natuur die verloren ging. Maar het deed me niet van gedachten veranderen. En toen ik de grens overging, vroeg in de ochtend, sprong mijn hele wezen van vreugde en genot. Ik kwam weer thuis! Een uurtje verwijderd van de Alentejo voelde ik de behoefte om contact op te nemen met de Portugese vriend aldaar, die de volgende dag pas bleek te vertrekken voor zijn vakantie, die de sleutelfiguur bleek te zijn bij het vinden van mijn nieuwe thuis. En wat een thuis was het! Een prachtige ‘quinta’ met acht hectare grond in het midden van een natuurpark, om voor te zorgen terwijl de eigenaresse het grootste deel van de tijd weg was. ‘In mijn schoot geworpen!’

OMG, op de eerste dag van mijn aankomst had ik al mijn doel bereikt … wat zal er worden met de rest van mijn verblijf van vier weken?

Biggg kiss from Little Blond

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *